اين رساله ، آن مثل معروفى را كه در بالا ذكر كرديم ، بطور صحيح و روشن تفسير كرده و اثرات آن را با بيان واضح شرح داده است . كه من به زودى در تعليق خود به اين رساله مطالب آن را توضيح خواهم داد و نكات علمى آن را هم كه مىتوان از لحاظ بهداشت مورد استفاده قرار داد ، بيان خواهم نمود . چيزى كه لازم است قبلا نخواننده تذكر دهم اينست كه : امام ع ( درود و رحمت خداوند بر او باد ) اين رساله طلائى را در حوالى سال 201 هجرى براى مامون خليفه نوشته است آن هم در زمانى كه علم طب هنوز مراحل اولى خود را مىپيمود ، و تحقيق در آن علم به صورت غير علمى و مبتنى بر تجربيات تنها بود ، و در آن هنگام اكتشافات علمى در طب وجود نداشت و ميكروبها كشف نشده بودند و چيزى هم از عناصر مهم غذائى مانند ويتامينها ، كلسيمها شناخته نشده بود ، و طريق مقابله با ميكروبها بوسيله ، پنىسيلين و ترومايسين و اورومايسين و غير از اينها ، كشف نشده بود . البته مسايل اين رساله نسبت به زمان خيلى به ظاهر ساده به نظر مىرسد ، ولى بسيار عميق و پيچيده است و نياز كامل به تحقيقات علمى درباره مسائل اين رساله هست و بحثهاى طولانى لازم دارد ، تا اسرار و باطن مطالب اين رساله كشف شود ، تا بتوان آنها را با حقايق علمى امروزى پزشكى انطباق داد . متن رساله بدان اى امير مؤمنان كه خداوند متعال بنده مؤمن را مبتلا بدردى نمىكند مگر اينكه قبلا دواى آن درد را آفريده باشد ، تا بوسيله همان دوا معالجه شود ، و براى هركدام از دردها دواهاى مخصوصى است كه با روشهاى خاصى از آنها استفاده مىشود .